Zamek Chojnik

Może nie do końca zgodnie z planem, bo licho co zdążyłem się odhaczyć wśród przybyłych i nie czekając dnia kolejnego poprułem wprost pod Chojnik. No dobra, może nie bezpośrednio pod sam zamek, choć i tam dotarłem najprostszym z możliwych szlaków. Dlaczego? Ano dlatego, że na grzbiecie taszczyłem młodego, który ochoczo walił mnie w łeb smoczkiem i tym, co akurat dzierżył w niespełna dwuletniej łapce. Raz na moim grzbiecie, raz na grzbiecie mamuśki i tak pod samą bramę.

Historia zamku sięga końca XIII wieku, kiedy to książę Bolesław Rogatka postanawia wznieść drewniany dwór obronny prawdopodobnie w miejscu wczesnośredniowiecznego grodu Bobrzan. Wcale mnie to nie dziwi, bowiem wszelkie nadbudowy, rozbudowy, adaptacje i mutacje pierwotnych grodów nie są chyba niczym wyjątkowym w ówczesnych czasach. Drewniana warownia po niedługim czasie (1353-1364) przybrała znaną nam obecnie formę za sprawką Bolka II, który to wkrótce oddał ją w zastaw rycerzowi Thimo von Colitzowi. Jeszcze tego samego roku (1364) niewielka forteca trafiła do rąk Karola IV Luksemburczyka, ówczesnego króla czeskiego, krótko później wracając do naszego Bolka by finalnie znaleźć się w posiadaniu śląskiego rodu Schafe Gotsch (około 1392 roku).

Schafe Gotschowie szybko przystąpili do rozbudowy zamku, wzniesiono między innymi kaplicę pod wezwaniem św. Jerzego i św. Katarzyny oraz dziedziniec północy. Chojnik aż do 1634 roku nieprzerwanie pozostawał we władaniu tegoż rodu, którego historię (jak i samego zamku) warto poznać dokładniej zaglądając chociażby TU.

Kres świetności Chojnika zapoczątkowała konfiskata dóbr Hansa Ulrycha II Schaffgotscha a ostatecznie pogrzebała go burza z ostatniego dnia sierpnia 1675 roku. Błysnęło, huknęło i rażona gromem wieża zajęła się ogniem, który łakomie strawił pozostałe zabudowania. Z czasem ruinami zaopiekował się pewien śląski rytownik, Fryderyk Winter a w drugiej połowie XIX wieku utworzono funkcjonujące po dziś dzień schronisko.

Same ruiny, widoczne już z daleka, robią niemałe wrażenie! Powciskałem się chyba w każde możliwe miejsce, wlazłem na każdą możliwą wysokość i uradowany widokami na Karkonosze mogłem z czystym sumieniem (i dziecięciem na plecach) zleźć na dół. Dla mnie zamek Chojnik był jednym z tych miejsc, które od lat tłukło się w głowie za sprawą Jędrka, miło było poznać go osobiście i zamienić parę zdań gęba w gębę. Aha, spośród wszystkich odwiedzonych do tej pory zamków, ten póki co wskoczył na pudło z numerem jeden!

Czytaj więcej »

Głazy Krasnoludków

Dwa dni wcześniej błądziłem pomiędzy Lubawką, Mieroszowem a Trutnovem nieświadomy tego, co kryje się w okolicach Gorzeszowa. Zarządzając ostateczną ewakuację ze Szklarskiej Poręby żal było wracać najprostszą drogą, a że uwielbiam robić sobie skróty, to dołożenie tych kilkudziesięciu kilometrów podpasowało mi idealnie.

Chwilę po siedemnastej byłem już na miejscu, czas i wesoły dwulatek coraz bardziej ponaglali, więc szybszym spacerem dobiliśmy pod pierwszą skalną ścianę. Młody w asyście mamy pozostał na dole, a ja cyk myk na górę. O ile wleźć udało mi się całkiem zgrabnie, to złażąc w dół wpakowałem się w jakąś ślepą szczelinę i chwilę musiałem pogimnastykować.

Wspólnie dobrnęliśmy jedynie do skalnych grzybów, gdyż dziecięcie moje zarządziło postój i rychły powrót do samochodu na piciu i ciuciu. No nic, resztę zrobię sam! Gdzieś w internetach wyczytałem, że przejście całego szlaku zajmuje około godziny – półtorej. Uwinąłem się w niespełna pół. W górę, w dół, znów w górę i hop w dół. Bieg pośród skalnych ostańców z ledwie minutowymi przerwami na wpisanie się do logbuka. Nawet skrzynek wypatrywałem w biegu. Może i głupota, może zobaczyłem mniej niż dałoby się zobaczyć w godzinę, ale na pewno zdobywanie tej ścieżki pozostanie w pamięci na dłużej. Punkt osiemnasta łapałem już oddech w samochodzie.

 

Gorzeszowskie Skały, zwane też Głazami Krasnoludków, to niewielka formacja skalna w stosunkowo rzadko odwiedzanej, północnej części Gór Stołowych (Zaworach). Otoczone świerkowym lasem rozciągają się półtora kilometrowym pasem o szerokości do około dwustu metrów. Najwyższe ze skał sięgają siedemnastu metrów.

Czytaj więcej »

Zapomniane cmentarze gminy Dąbie

Dziesiątki poolęderskich krain, setki przeróżnych historii, ponad półtora tysiąca zapomnianych cmentarzy wyznań wszelakich i pojedynczych mogił, kilometrów nie podliczę... pośród pól, lasów, zagubionych w czasie wsi i zatęchłych miasteczek, na wpół nieistniejących i tych, które nadal tlą się w lokalnej pamięci... jebs, gmina Dąbie.

Wierzyć się nie chce, że po tylu latach cmentarnej tułaczki dotarłem w końcu do sąsiedniej gminy. Całe osiem kilometrów od domu, raptem trzy godziny grobowej sztafety, kolejne osiem nekropolii do kolekcji. Nie śmiem kłamać; o większości słyszałem już dawno, same wsie znam stosunkowo dobrze, jednak nigdy nie było czasu by odwiedzić cmentarze.

 

Na pierwszy ogień poszło Zalesie. Gdyby nie kilka okazalszych dębów i charakterystyczna wyspa na przy polnej drodze, nic nie świadczyłoby o pierwotnym przeznaczeniu tego miejsca. Zero jakichkolwiek śladów po pochówkach, nic.

Kilka kilometrów dalej było już o wiele lepiej. Gęste zarośla okupowane przez stado kruków, które na mój widok niespiesznie przeniosły się kawałek dalej. Pośród plątaniny kłujących badyli kilka, jak nie kilkanaście, nagrobków. Większość oczywiście zdewastowana, jednak można z nich wyczytać choć kawałek historii.

Krążąc wertepami pośród pól dotarłem do kolejnego z zapomnianych cmentarzyków w Grabinie Wielkiej. Wkomponowany w skraj sosnowego lasu, na tle pozostałych wyróżnia się okazałym kamiennym murem. Grobów  tu niewiele, podobnie jak w niedalekich Majdanach.

 

 

 

 

 

Brama niczym z tajemniczego ogrodu i wszechobecna plątanina bluszczu, z której gdzieniegdzie wyłaniają się nagrobki- taki widok zastałem w Sobótce. Jeden z ciekawszych cmentarzy w okolicy.

Największym zaskoczeniem okazał się jednak cmentarz w Domaninie. Spodziewałem się kolejnej zapomnianej nekropolii, a już z odległości kilkuset metrów wypatrzyłem nowe ogrodzenie i zadbane nagrobki!

 

Na koniec zatrzymałem się jeszcze w Baranowcu, wieś znana mi skądinąd, jednak o cmentarzu nie miałem wtedy najmniejszego pojęcia. 

 

Poza tymi wiejskimi, rozsianymi po całej gminie, jest jeszcze jeden w samym Dąbiu, o którym pisałem TUTAJ .

Czytaj więcej »